De column van Henk Molhuysen 21-08-20004
Jeetje, een column schrijver!!!
Wie had dat nou ooit gedacht? Henk Molhuysen gaat dus nu voor het eerst in zijn leven columns schrijven, die een of twee keer per maand zullen verschijnen. Dat zal wat worden!
Voor degenen die mij nog niet kennen (wat mij trouwens vreemd voorkomt na al die berichten) zal ik mij even officieel voorstellen.
Henk Molhuysen, een gekke Nederlander, die het in zijn hoofd haalde om zomaar ineens alles in Nederland op te geven om ontwikkelingswerk te gaan doen. Eerst was het dus Honduras en nu, sinds 2003, is het Nepal.
In Nepal heb ik in korte tijd een mooi project uit de grond gestampt met wel heel minieme middelen. Het Kinderhuis Hamro Jivan voor straatkinderen, kinderarbeid slachtoffers en voormalige kindsoldaten.
Keihard werken maar met een enorme voldoening.
In mijn maandelijkse columns zal ik mijn wederwaardigheden, mijn teleurstellingen en Nepalese politieke belevenis voor jullie proberen weer te geven. Soms keihard maar wel objectief, realistisch en met een groot vleugje humor.
Laten we eerlijk wezen, het valt niet mee voor de Nepalezen om zonder trauma deze roerige tijden door te komen. Je merkt het dagelijks. Het straatgeweld in de diep nachtelijke uurtjes neemt toe en men wordt wat ego�stisch. Iets, wat helemaal niet in de aard van de Nepalees past. Dagelijkse berichten over aanslagen door de Maos, het leger wat ook niet helemaal zuiver opereert, ontvoeringen van kinderen uit scholen en ga zo maar door, zorgen ervoor dat het publiek apathisch wordt. Dat zie je ook in Sudan, waar nu die enorme hongersnood heerst in Darfur. Mensen die worden ge�nterviewd reageren lauw en denken misschien : �Ach, weer zo�n reporter, maar wat schieten we hier werkelijk mee op?�
Zo ook in Nepal. Als je met mensen praat, is de belangstelling voor het politieke minimaal. Iets, dat vorig jaar nog anders was. Een wapenstilstand die hoop gaf en niet zoveel ontvoeringen en moorden als voorheen. Dat gaf hen dus hoop.
Nadat die wapenstilstand weer geen echte vredesbespreking bracht en door de Maos werd verbroken, zag je de mensen weer terugzakken.
In zo�n tijd een kinderhuis beginnen en dan nog optimistisch zijn, is een hele opgaaf. Gelukkig valt er met kinderen veel te lachen en kom je echt voor de gekste situaties te staan.
Die hebben nog geen flauw benul van wat er om hen heen gebeurd. Aangezien ik kind met de kinderen ben, hebben we in ons huis een enorme goede sfeer. Lekker familiesfeertje en iedereen weet wat hij/zij moet doen.
Neem onze oudste Anil (kijk maar eens op onze website in de nieuwsbrief), die verzint werkelijk de gekste dingen en maakt iedereen aan het lachen met zijn creaties. Hij is een waar wandelend smoezenarchief maar je kunt gewoon niet kwaad op hem worden.
Nee, mensen Nepal is en blijft een mooi land met nog steeds vriendelijke en behulpzame mensen en zolang je je tas nog even op de grond kunt laten staan in een winkel zonder dat ie gestolen wordt, is het hier best uit te houden
Tot de volgende keer!
