De column van Henk Molhuysen 30-08-20004
Landelijk leven in Kathmandu?
Nu eens even geen politieke column; er zijn genoeg meer luchtige en plezierige dingen te beleven in Kathmandu en dus ging ik op zoek naar landelijkheid (nee, geen landerigheid) in onze hoofdstad.
Kathmandu is dus de hoofdstad van Nepal en heeft 1.6 miljoen inwoners maar dat weten de meeste van jullie al.
We kunnen dus zeggen dat Kathamndu een wereldstad is en bij zo�n stad horen de gemakken en ongemakken. De gemakken zijn o.a dat je er alles kunt kopen en dat je nooit ver weg hooft om te vinden wat je zoekt. De ongemakken zijn de eeuwige luchtvervuiling en veel, ontzettend veel mensen die je voor de voeten lopen en niet te vergeten de bebouwing.
Van enige planning is geen sprake. Een stukje vrij land middenin een wijk? Nou, dan past daar misschien net een huis in en��..bouwen maar. Veelal zie je dan ook huizen die echt helemaal geen stukje tuin hebben. Pal tegen andere huizen aangebouwd en tussen de straat en het huis ongeveer een meter of twee vrije ruimte. De boel is ook nog eens kris kras door elkaar gebouwd en krijg je echt de vreemdste lege hoekjes.
Is er dan geen enkel stukje groen in Kathmandu? Ja hoor, middenin de stad heb je b.v. Ratnapark. Bomen en een kaal stuk gras. Onderhoud is er niet of nauwelijks. Dan moeten we toch maar eens in de wijken gaan kijken en zoeken naar wat gras of misschien een struik en heel misschien zelfs een boom.
Zwervend door de stad en zijn buitenwijken, die dus een bebouwing hebben van niet plannen want dat is te moeilijk, kom je dan bij Pashupati, de tempel en bedevaartplaats voor ontzettend veel mensen uit India en Nepal. Een prachtig oud bouwwerk en omgeven door veel groen. Een verademing om daar eens lekker rustig te lopen. Rustig is nader bekeken toch wel een groot woord want de apen lopen je voor de voeten en jatten alles wat los zit of zelfs graaien ze iets uit je handen als je niet uitkijkt.
Zo, dat was Pashupati en maar weer verder want we zijn op zoek naar groen. Kom je dan aan de andere kant van de stad bij de Swyambhu Tempel dan hebben we daar ook veel groen maar helaas geen rust. Teveel toeristen en biddende luitjes.
Waar hadden we het ook alweer over? O ja, landelijk leven in Kathamndu. Nou, ik heb het gevonden en wel pal voor mijn deur.
Aanleiding voor dit stukje over de natuur in onze stad is eigenlijk een bericht op de website van de Stichting Veldwerk. Rene schrijft in een nieuwsbrief over een koekoek bij zijn slaapkamerraam die hem �s-morgens zo nodig moet wekken.
Nou, Henk van Hamro Jivan heeft zo zijn eigen beesten onder zijn slaapkamerraam. Stel je voor, om 5 uur �s-morgens stap je uit je bed en doet vol verwachting de gordijnen open. Is het mooi weer, regent het of is er wat anders te zien?
Slaperig schuif ik dus het eerste gordijn opzij en meteen ben ik dan klaarwakker. Ik kijk recht in de vriendelijke ogen van een moeder. Nou is dat niet zo bijzonder maar dit was wel een KOE. En wat voor een. Ik dacht echt even te dromen dat ik weer in Nederland was. Een echte zwart/witte KOE. En ook nog loeien. Mijn dag kon niet meer stuk. Eindelijk echt iets landelijks. Die koe hoort bij een bepaalde koeien familie die geleid wordt door een vreselijk oud, klein Nepalees vrouwtje die altijd en eeuwig met een paraplu loopt te zwaaien naar haar kroost.
Nu was het geval dat het ook nog regende en dan heeft ons vrouwtje totaal geen macht over haar koeien. Voor mijn deur is een landelijk veldje waar die beesten dus grazen. Als ons vrouwtje verder wil, dan loopt ze naar haar kroost en met een paar billetikken lopen ze dan weer verder. Maar nu is het moessontijd en het veldje staat onder water, wel tot net onder je knie�n. Zodra haar kindjes in de gaten krijgen dat ze verder wil, gaan ze doodleuk middenin het ondergelopen veldje staan loeien van plezier. Ze kan er niet bij komen en ze staat aan de kant met haar plu te zwaaien en kraait onverstaanbare Nepalese klanken uit. Haar kinderen kijken even verstoord op en gaan weer verder met grazen.
Een prachtig stukje landelijkheid, zomaar middenin Kathmandu en daar zochten we naar!
Nu is Hamro Jivan verhuisd naar een groter pand en mijn balkon op de tweede verdieping kijkt uit over een rijstveld. Heerlijk landelijk ware het niet dat ik nu te maken heb met een niet te tellen aantal KIKKERS die mij een groot gedeelte van de nacht uit mijn slaap houden.
Een prachtig stukje landelijkheid, zomaar middenin Kathmandu en daar zochten we naar!
