Column
(17)
door onze columniste van de week:
Martine Jacobs,
beeldend kunstenares
zie haar website
voor voorbeelden
van haar werk
"De illusie van het woord"
18-11-2002
Achter in de tuin van mijn huis wordt druk gehamerd. De spijkers en dozen schroeven flaneren over het grasveld. Het tuinhuis is bijna af en met een hart vol ongeloof zie ik mijn droom verschijnen. Jarenlang schreef ik mijn stukjes aan de oude formica tafel, gered uit een verhuizing en nog steeds mijn trouwste vriend. Het geduld waarmee hij mij eindeloos omarmde, alle vloeken, zuchten en vooral de vele koffiekringen accepteerde, zelfs de smeltplekken van de altijd rokende sigaret, mijn vrind. Het afscheid is een moment met diep wantrouwen voor de nieuwe plek die ik moet zien te veroveren.
Voorzichtig betreed ik het nieuwe domein. Fris geuren de gordijntjes. Deze zijn nog niet besmet met Des Bouvrie's nicotinegeel, dat zo in schijnt te zijn tegenwoordig. De houten vloer kraakt niet meer want mijn vrouw besloot dat laminaat wel zo handig schijnt te zijn in verband met onderhoud. Mijn eega vertelde zelfs dat naaldhakken geen punt zijn en keek mij daarbij zeer wijs aan.
Vol energie word ik de volgende morgen laat wakker. Genietend van mijn eerste kopje thee kijk ik naar buiten. Ik verslik mij in een slokje thee. De helft van mijn beschuitje valt op de grond. Achter in de tuin staat het nieuwe tuinhuis te stralen. Zo verblindend mooi in de zon maar ik voel, vreemd genoeg, niets dan afschuw. De werklust spat van het dak af en de deur staat uitnodigend open...Ik moet u iets in vertrouwen bekennen: het woord 'werken' boezemt mij een groot wantrouwen in. Waarschijnlijk is dit op school gebeurd want het eerste werkwoord dat wij leerden schrijven was het woord 'werken'. Dat bezorgde mij als klein ventje van zes jaar ineens de koude rillingen. Verkleumd tot op de ziel kwam ik toen thuis.
Mijn vrouw ziet de verwarring op mijn gezicht en besluit de ontbijttafel af te ruimen.
�Ga je nog weg vandaag�, vraagt ze.
�Ja, ik ga vanmiddag het graf van Godfried Bomans bezoeken.�
Foto: ontleend aan website www.findagrave.com
Op de fiets zigzaggend door het drukke verkeer bereik ik na een half uur het kerkhof. Mijn humeur verbetert met de minuut. Ik snuif de bomenlucht vol in mijn longen. Waarom stijgt mijn vrolijkheid als ik op een begraafplaats ben en daalt die als ik de Hema in moet? Nu moeten deze twijfels neergelegd worden. Ik hoop op een prikkelende conversatie met mijn vriend Godfried.Ik zet mij neer op een bankje dicht bij een grote dennenboom en wacht geduldig op zijn komst. Een half uurtje later verschijnt Godfried, een lange winterjas en aan zijn voeten gemakkelijke schoenen. "Goedemiddag, lieve vriend, wat een verrassing !" Ik schuif een stukje op en Godfried neemt naast mij plaats. �Wat een prettige dag om na te denken, een beetje te filosoferen, wat voor je uit te mijmeren en te genieten van een verse pijp.�
Aandachtig bekeek ik mijn vriend en vroeg hem of hij soms ook van afschuw vervuld werd bij bepaalde woorden. �Oh maar ja natuurlijk, wij zien de zaken van het leven vanuit een andere hoek. Daar komt ook nog een portie angst en onzekerheid bij kijken. U moet om uzelf kunnen lachen, mijn beste, anders wordt u net zoals de mensen om u heen en gaat u wellicht werken aan datgene wat u niet bezeert."
Geconcentreerd luisterde ik naar mijn vriend en genoot ondertussen van de pijpgeur die zich met dennenlucht vermengde. �Maar hoe zit dat nu met mijn tuinhuis ? Wat overkomt mij daar ? Speelt de onzekerheid de boventoon ?�
�Welnee, lieve vriend, u heeft een terecht diep wantrouwen tegen het gewone. U mag zich daarmee gelukkig prijzen. Neemt u van mij aan, een voetbalspel of een pingpongtafel werkt enorm stimulerend. Het biedt u de nodige beweging, bovendien zal uw vriendenkring deze geste zeker appreci�ren.�
In verlichting achterblijvend (*) fiets ik naar huis. Thuisgekomen keek ik direct door het raam. In het schemerlicht zag ik mijn tuinhuis. �Een pingpong tafel,� vertelde ik mijn vrouw opgewekt, �die komt in het tuinhuis te staan.� Verrast keek zij mij aan en lachte vervolgens.
Martine Jacobs
(*) Een verhaal als dit spreekt eigenlijk voor zichzelf en heeft geen toelichting nodig. Toch kan het verhelderend zijn meer te weten over de bedoelingen van de auteur. Hans Jacobs, manager-echtgenoot van de schrijfster, gaf er nog een toelichting bij. Klik hier en deze verschijnt op een aparte bladzij, red.
_ Zie ook het artikel dat we een jaartje geleden publiceerden over het graf van Bomans in Bloemendaal. Het gaat over een korte samenvatting van een Trouw-reportage en sluit mooi aan bij het bovenstaande. Vandaar dat we het even uit het archief tevoorschijn halen. Klik hier en u leest het weer.
